100x100: pretletters

Als kind speelden wij in de auto met gekleurde, plastic letters. De p herinner ik me rood, de i groen en de s geel, als een giftige slang.

De elastische letters kleefden aan gladde oppervlaktes, dus onze namen prijkten op de achterruit. Soms zwaaide iemand uit een andere auto. We wisselden eigennamen af met afkortingen, die de ander raden moest.

Louter tegen de zijraampjes plakten we scheldwoorden, omdat de ouders op de voorstoelen daar slecht zicht op hadden.

Ofschoon klinkers vaker voorkwamen, waren de meeste medeklinkers enkelvoudig. Het smerigste dat we legden was pis.

Voor poep kwamen we een p tekort.

Reacties:

Nog geen reacties.

Schrijf een reactie:

Naam of iets dergelijks:

Uw onverplichte emailadres:

Reactie:

Hoeveel is 5 maal 2?